Filteren
Erik Lips, curator museum No Hero
Erik Lips schrijft graag en aanstekelijk over kunst. Zijn overtuiging is dat kijken naar kunst kan worden aangemoedigd door erover te schrijven op een manier die ‘moeilijke’ kunst toegankelijk maakt. Zelf is hij altijd weer geboeid door de verrassende relatie die kunstwerken uit verschillende tijden en culturen met ons aangaan, als we ons er voor openstellen.
Gekortwiekt in Oost en West In een land waarin vrijheid niet gewoon is, zoals de DDR, is het thema te kunnen vliegen door kunstenaars veel gekozen. Zij verbeelden Ikarus of, zoals in dit schilderij: engelen. Met Ikarus loopt het zoals bekend slecht af: zijn vleugels smelten in de zon. Maar ook met de engelen op dit schilderij loopt het beroerd af.
MEER LEZEN
Het aangrijpende schilderij Meine Eltern im Birkenwald van Peter Herrmann (1937) gaat ook over een verrassing; een onaangename verrassing wel te verstaan. De schilder verliet de DDR in 1984, maar bracht zijn ouders daarvan pas op de hoogte op de dag van zijn vertrek. Dit schilderij is later via een 'smokkelroute' toch bij zijn ouders terecht gekomen.
MEER LEZEN
Daar komt de bruid! Op de kersverse tentoonstelling “Die Überraschung”, gewijd aan kunstenaars uit het voormalige Oost-Duitsland, vinden we drie schilderijen van de bijzondere kunstenaar Werner Liebmann (1951). Twee daarvan hebben een bruid als onderwerp. Liebmann trouwde meerdere keren, misschien dat het onderwerp hem daarom extra fascineert.
MEER LEZEN
In dit specifieke portret laat Wagenbrett zien dat een DDR-identiteit niet zomaar af te schudden valt. Ontheemd en zorgelijk staan ze daar, deze cabaretiers. En echt grappig wil het maar niet worden…
MEER LEZEN
Na de ineenstorting van Nazi-Duitsland in mei 1945, sprak men wel van Stunde Null; het moment waarop niets meer bestond en alles opnieuw zou moeten worden begonnen. Niet alleen materieel, maar ook moreel. Inwoners van Oost-Duitsland maakten zelfs twee keer een Stunde Null mee. In 1989, met de val van de Muur, werd van hen opnieuw een totale heroriëntatie gevergd. Dit zijn momenten van historische ontreddering.
MEER LEZEN
Sighard Gille (1941) is een veelzijdige kunstenaar met een grote belangstelling voor popsterren. Die interesse zien we terug in een serie Wenende Madonna’s, die hij rond 1997 schilderde. Gille is niet wars van het andere geslacht. Toen hij besloot een aantal wenende Madonna’s te schilderen, begreep hij echter wel dat een afbeelding van een naakte vrouw waarschijnlijk niet helemaal de juiste vorm was. Wat te doen?
MEER LEZEN
Speelbal van de geschiedenis Niemand kan los van de tijd waarin hij leeft volledig zijn gang gaan. Maar soms gaat de geschiedenis wel schokkend aan de haal met het leven van ploeterende individuen. Het verhaal van de beeldhouwer en schilder Hermann Glöckner (1889-1987) gaat over zo’n leven. De golven van de tijd lieten hem regelmatig kopje onder gaan, maar steeds kwam hij toch weer boven water.
MEER LEZEN
Aan de zuidzijde van het monumentale pand van Museum No Hero strekt zich, voorbij het verrukkelijke terras, een prachtige parktuin uit.
MEER LEZEN
Voor dit prachtige staande horloge, in de monumentale hal van Museum No Hero in Delden, stond de tijd even stil.
MEER LEZEN
Als een kunstenaar met zijn werk probeert los van de muur te komen, dan kunnen er interessante dingen gebeuren. Museum No Hero bezit een aantal werken van de veelzijdige kunstenaar Joost Baljeu (1925-1991).
MEER LEZEN
Michele Cascella (1892-1989) is misschien niet de meeste bekende schilder uit Italië, maar iedereen die zijn werk ziet, is er meteen verliefd op. De bezoekers van No Hero reageren al niet anders dan al die liefhebbers over de hele wereld. Ze willen het werk van de haak halen en meenemen. Dat is natuurlijk niet goed te praten, maar te begrijpen is het wel! Zijn Italiaanse landschappen laten de wereld zien zoals hij bedoeld lijkt: het is mooi weer; de mensen werken niet maar vermaken zich met spelevaren of gewoon met luieren onder een boom. Daar willen we naartoe, en wel onmiddellijk.
MEER LEZEN
Dit opmerkelijke werk van de Britse kunstenaar Keith Coventry (1958) lijkt op het eerste gezicht een zuiver abstract schilderij. Maar de titel: Thorlands Estate, doet iets anders vermoeden. Het verwijst naar een gelijknamig landgoed in Zuid-Londen, waarop in de naoorlogse jaren sociale woningbouw werd neergezet. De abstracte zwarte blokken blijken flatgebouwen voor te stellen, in een al even abstract wit landschap. De schijnbaar willekeurige plaatsing van de blokken zou met de eisen van het terrein kunnen samenhangen, maar dat zien we niet.
MEER LEZEN
Goud en eierschalen Goud en eierschalen? Deze op het eerste gezicht toch wat ongewone combinatie van grondstoffen vormt - onder andere - de basis voor vele kleurrijke en glanzende schilderijen die te zien zijn op de tentoonstelling: Vietnam: het gedroomde paradijs. Bladgoud en geplette eierschalen worden namelijk gebruikt in een traditionele Vietnamese techniek: de lakverfschildering. Deze eeuwenoude techniek werd aan de École des Beaux-arts de L’Indochine in Hanoi vanaf 1925 nieuw leven ingeblazen. De Franse overheerser verdween in 1954, maar het gebruik van de lakverftechniek bleef. En hoe!
MEER LEZEN
Vietnam: het gedroomde paradijs Op 3 september opende in Museum No Hero, in aanwezigheid van de ambassadeur van Vietnam, de tentoonstelling Vietnam: het gedroomde paradijs. Voor het eerst wordt de volledige collectie Vietnamese schilderijen van No Hero getoond. De collectie is het resultaat van dertig jaar lang zorgvuldig verzamelen en is uniek in Nederland.
MEER LEZEN
Kleur voor grijze dagen Deze week een gloedvol en warm schilderij, als tegenwicht voor de grijze en donkere dagen voor kerstmis. We kijken naar een bloemstilleven van Gustave Desmet uit 1925. Het hangt nog een paar weken op de tentoonstelling Surprise! in Museum No Hero, daarna gaat het terug naar het depot van Rijksmuseum Twenthe.
MEER LEZEN
