Abstract wonen
Dit opmerkelijke werk van de Britse kunstenaar Keith Coventry (1958)
lijkt op het eerste gezicht een zuiver abstract schilderij. Maar de titel: Thorlands Estate, doet iets anders vermoeden. Het verwijst naar een gelijknamig landgoed in Zuid-Londen, waarop in de naoorlogse jaren sociale woningbouw werd neergezet. De abstracte zwarte blokken blijken flatgebouwen voor te stellen, in een al even abstract wit landschap. De schijnbaar willekeurige plaatsing van de blokken zou met de eisen van het terrein kunnen samenhangen, maar dat zien we niet.
Het olieverfschilderij maakt deel uit van een serie ‘estate paintings’ uit 1992, die allemaal Londense sociale woningbouwcomposities voorstellen. Dat Coventry voor deze abstracte benadering kiest is vast geen toeval. In de jaren negentig was de kritiek op deze grootschalig flatwijken, met hun anonimiteit en sociale problematiek, uiterst actueel. En dat terwijl de verwachtingen van dit soort wijken zowel bij de volkshuisvesters als de architecten hooggespannen waren geweest. Het valt echter niet mee mensen zodanig te kneden dat ze in een fraaie, abstracte compositie passen. Het is een conclusie waar stedenbouwers en architecten wereldwijd tegenaan liepen. In Nederland hoeven we alleen maar aan de Bijlmermeer te denken…
Coventry ontleedt dit probleem door de woonwijk terug te brengen tot zijn karige essentie, in zwart-wit nog wel. Als compositie geslaagd, maar als woonomgeving ontdaan van alle kleur en menselijke context. Wonen is geen abstractie, het is een concrete menselijke bezigheid.